เหม่อมองความว่างเปล่า ปราศจากความเข้าใจใดๆ
นอนจมปรักรอเธออยู่บนก้อนเมฆของความฝัน
บรรเลงเสียงเพลงฟังค์ก้องดังอยู่ข้างหู
ทำไมตัวฉันถึงอยู่ที่นี่
ใครก็ได้ช่วยบอกชั้นที
ทุกเวลา
ฉันไม่รู้ทำไม
ฉันไม่รู้ทำไม

เมื่อคราวฉันหลับตา คลื่นลมพัดพาตัวฉันไป
ไม่มีสิ่งใดถูกและผิดในความตั้งใจบางอย่างที่ถูกเลือกเอง
โซ่โล่ นำทางพึ่งพาได้แค่ชั่วขณะ
ที่ที่ทำให้เธอติดหู
ใครก็ได้ช่วยบอกชั้นที
ทุกเวลา
ฉันไม่รู้ทำไม
ฉันไม่รู้ทำไม…

บ่น บ่น บ่น
ระบาย ระบาย ระบาย
-)

ชั้นเดินๆๆ
.
.
.

เห็น

ผู้คนมากมาย

บ้างคุยกัน

บางครั้ง กอด จูบกัน

ชั้น
ก้มลงมองตัวเอง
.
.
.

หยุด
.
.
.
.

ใจชั้น หยุดเต้น

ไปชั่วขณะ

เหมือนน้ำตา

ชั้นจะไหล

แต่ชั้นเงยหน้าขึ้น มองท้องฟ้า

เพื่อให้ดวงตาชั้น ขนานกับพื้นดิน

ไม่ให้น้ำใดๆ ไหลหล่นลง บนผิวพื้น

บอกตัวเองว่าไม่เป็นไร

ชั้นยิ้ม…

ให้ตัวเอง

ในกระจก

ภายในนั้น
ด้านหลังชั้น

มีรถ และแสงไฟ ผู้คนผ่านไป

ชั้นไม่ได้ เอ่ยคำใดๆในใจ

เลย
.
.
.

แม้แต่คำเดียว
…

บางครั้ง

ชั้นอยากอยู่แต่ในห้อง

ชั้นเป็นคนอ่อนแอ อย่างที่ไม่เคยเป็น

ทั้งที่เป็นแบบนี้ ฉันก็ยังพยายามอยู่คนเดียว ต่อไป

เพราะอะไร
เพื่ออะไร
เธอมีคำตอบ
ของคำถามนี้รึเปล่า

ไม่

ชั้นคิดว่าชั้น เข้าที่แล้ว
สามสี่วันชั้นก็ โอเคแล้ว

ถ้าชั้นมีเงิน ชั้นอยากอยู่ต่อไป
เรียนรู้ ไปเรื่อยๆ

ที่นี่มีบ่อน้ำมากมาย
ให้ชั้นกระโดดลงไป

ชั้นสนุก ในความเหงา
มันดีกับชั้น ไปไหนมาไหนกับชั้น

ชั้นว่า ชั้นชอบที่นี่…

มากก

ด้วย
.
.
.

ชั้นหลงรัก

ลอนดอน
.
.
.

อย่างเดียวดาย
.

ถาม:ไดอารี่ หรือบล็อกบนโลกอินเตอร์เน็ท เป็นตัวตนของเราจริงหรอ 
ตอบ:ไม่จริง และไม่ใช่ทั้งหมดแน่นอน

เพราะจิตใต้สำนึกของเราถูกกลั่นกรอง 
เพราะเมื่อเรารู้ว่าจะมีผู้คนเข้ามาอ่าน
และแน่นอนเมื่อสิ่งในนั้นมัน เป็นสาธารณะ

ผมรู้สึกว่าคนที่เล่นเวป,บล็อกหรือไดอารี่เยอะๆนั้น
เป็นพวกที่ต้องการสร้างตัวเองในแบบที่ตนอยากจะเป็น
การสร้างตัวเองในแบบที่ความเป็นจริงแล้วเค้าอาจไม่สามารถเป็นได้
ในที่นี้ ไม่รวมพวกศิลปินที่มีบล็อกไว้เพื่อประชาสัมพันธ์งานของตัวเอง
หรือ โชว์ผลงาน รวมทั้งงานเขียนที่เป็นวรรณกรรมต่างๆ หรืออะไรก็แล้วแต่
ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรตัวเองมากนัก หมายถึงรูปประพรรณสัญฐาน ความคิด ความอ่าน หรือ รสนิยมที่ชอบ  อย่างไรก็ตามแม้มันจะเป็นการประชาสัมพันธ์ หรือ portfolio ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงที่จะปรุงแต่งหรือโชว์ความอยากจะเป็น ของตนเองผ่าน โลกเครือข่ายที่อยู่ตามสายลมในอากาศ  แม้กระทั่งการที่ผมได้พิมพ์ข้อความ เหล่านี้ ทั้งที่พยายามจริงใจกับตนเองที่สุด ก็ยังคงต้องลบคำ บางคำทั้งที่คำเหล่านั้นไม่ได้ทำผิด หรือสร้างความเสียหายอะไรต่อตัวบทความเลยด้วยซ้ำ แต่ผมก็ลบมันออกเพราะผมคิดว่าเดี๋ยวต้องมีคนเข้ามาอ่าน สิ่งที่เราพิมพ์อยู่ มันกำลังกลืนกินตัวผมอยู่ ถึงแม้ผมจะมีสติและรู้ตัวอยู่ก็ตาม กำลังกลืนกินผมอยู่ กำลังกลืนกิน กำลังกลืนกิน กำลังกลืนกินหัวผม กำลังกลืนกิน กำลังกลืนกิน  กำลังกลืนกินสมองผมกำลังกลืนกิน  กำลังกลืนกินความคิดผม กำลังกลืนกิน กำลังกลืนกิน กำลังกลืนกินจิตใต้สำนึกผม กำลังกลืนกิน กำลังกลืนกิน กำลังกลืนกิน กำลังกลืนกินสิ่งที่ผมกำลังจะ…  กำลังกลืนกิน กำลังกลืนกิน กำลังกลืนกิน กำลังกลืนกิน โดยไม่สนด้ว..กำลังกลืนกิน  กำลังกลืนกิน โอ้วว……. ไม่!!!!!!!!!!!!!!! กำลังกลืนกิน กำลังกลืนกิน กำลังกลืนกิน… กำลังกลืนกิน.. กำลังกลืนกิน ……กำลังกลืนกิน.. กำลังกลืนกิน… กำลังกลืน กิน กำลังกลืนกิน กำลังกลืนกิน กำลังกลืนกิน กำลังกลืนกิน กำลังกลืนกิน… กำลังกลืนกิน กำลังกลืนกิน กำลังกลืนกิน กำลังกลืนกิน….จนหมดไม่เหลือ.……………………………………………………………………………………………ลมหายใจของผม…………………………….การหายใจของผม…………..แผ่ว….เบา……………..ผมรวบรวมสมาธิและจิตเหือกสุดท้าย ของผมให้มีสติกลับมา……. Andriana Lima เธอช่างน่าเอาเหลือเกิน เธอเป็นคนที่น่ารัก ดูหุ่นของเธอและเรียวขาของเธอสิ แต่บางที แม่งอยากเอาคนดำหวะ  คงจะเจ๋งดีแบบขอ ขายาวๆ หุ่นดีๆแม่ง สุดยอด …………ผมสำนึกได้ว่าการที่ได้พูดอะไรที่มาจากเบื้องลึกของตัวเรา เช่นการด่าแบบระยำสัตว์หมาให้กับคนที่เราเกลียดหรือพูดอะไรเกี่ยวกับความต้องการทางเพศในจิตไร้สำนึกเบื้องลึกสุด จะกระชากตัวผมออกมาได้จากโลกและตัวตนลวงๆ ในอินเตอร์เน็ท ผมไม่อยากตกเป็นทาสของมัน ทาสของสื่อ ทาสของการสร้างภาพ ผมรู้สึกดีขึ้นอีกครั้งอย่างไม่น่าเชื่อ เพราะผมไม่ต้องแคร์ว่าตัวตนของผมจะถูกตีความเป็นอย่างไร  ซึ่งอาจจะเป็นไปตามเจตนาของผมหรือ ไม่เลยก็ได้ ซึ่งมันอาจจะใกล้เคียงกับกรณีของ งาน post modern ซึ่งยุ่งยากเกินกว่าคนที่ด้อยความรู้อย่างผมจะอธิบาย

แต่ผมตระหนักได้ว่า จากนี้ไป ทุกครั้งที่ผมพิมพ์ ผมจะสำนึกในเรื่องตัวตนของผมให้มากที่สุด ขอตั้งปฎิญาณ แต่คุณๆคงสงสัยว่าแล้วมึงเสือกมาสร้างบล็อกทำซากอะไร ไม่เสือกไปจดหรือเขียนในกระดาษให้รู้แล้วรู้รอด จดเสร็จก็เผาทิ้งแม่งเลย มาบ่นทำเหี้ยอะไร ตอบ:เพราะผมเป็นโรคจิตตรงที่ถ้าเขียนงาน หรือสเก๊ตช์งาน ไอเดียส่วนใหญ่ผมจะออกมาตอนพิมพ์ หรือไม่ก็ตอนอาบน้ำ ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้เช่นกัน… หากมันจะทำให้คุณรำคาญใจโปรดอย่าเข้ามาอ่านในบล็อกผมอีก เพราะพื้นที่ตรงนี้ผมจะมีไว้ซื่อสัตย์กับตนเองและทำงานเท่านั้น!

ไอเดีย(เล่นกับการสร้างภาพของคนที่มาในงาน  ให้เห็นสิ่งที่ตัดกับตนเองแม้จะไม่ใช่ ไม่ใช่ตัวเราทั้งหมดแต่มันก็ทำให้เรารู้ได้ว่า มีสิ่งแปลกปลอมเหล่านั้น เจือปนอยู่กับตนเอง)

การสร้างตัวตนขึ้นมาใหม่ในโลกๆหนึ่งที่มีเครือข่าย
register 
ใส่ชื่อ/ ที่อยู่/ เพศ / อายุ /รสนิยม…
มีTop Friends ให้เลือกจัดอันดับความรักใคร่ โดยอยากจะเป็นเพื่อนหรือสนิทกับใครก็ได้ หรือตัดเพื่อนกับใครก็ได้  ให้แสดงออกมาบน Top Friends และเขียนอะไรก็ได้เกี่ยวกับตัวเอง เพื่อให้คนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน สามารถเลือกมาเป็นเพื่อนด้วยได้  ข้อสำคัญได้เห็นตัวตนที่ไม่แท้จริงของเรา ที่อยากให้คนอื่นคิดว่าเราเป็นอย่างนี้  เช่น ฉันช่างเป็นคนที่เหงา เศร้าและดาร์กเหลือเกิน (ทั้งที่เขียนไปหัวเราะกับเพื่อนไป) หรือฉันเป็นคนที่coolตลอดเวลาเป็นเจ้าแม่แห่งงานปาร์ตี้ (ทั้งที่ความจริงกูเคยไปแค่3ครั้ง แต่ถ่ายภาพมาว่ากูเมาเก๋ เริ่ดมากค่ะ)หรือ ผมเป็นช่างภาพหนุ่มติส ฝีมือดี(เอารูปของคนอื่นมาใส่ หรือไม่ก็ปรับสีรูปแล้ว รูปอีก เพื่อจะบอกว่ากูเก่งเหลือเกิน ถ่ายเหี้ยอะไรก็สวย แถมฟังเพลงเท่อีกต่างหาก 555)

คำถามก็คือหากวันนึงที่สังคมบนโลกอินเตอร์เน็ทสามารถครองโลกได้จริง
โลกเราคงมีแต่พวกมนุษย์ที่ไม่รู้จักตนเอง และหลง งมงายอยู่กับรูปลักษณ์ที่มองเห็นภายนอกอย่างผิวเผิน คนเราเป็นเพื่อนกันง่ายขึ้น แต่ความจริงใจลดน้อยลง ลองถามตัวเองดูสิว่าจริงๆแล้วเราต้องการมีเพื่อน หรือคนยอมรับมากขนาดนั้นเลยหรือ… ความสุขที่แท้จริงแล้วคืออะไร? ลองถามตัวเองดูอย่างไม่มีอคติ ก่อนที่เราจะรู้จักกันคอมพิวเตอร์ หรือเวป บล็อก อะไรต่างๆ นานา …เราเคยมีความสุขกับอะไร …………………………………………………… 
พยายามรีบนึกมันให้ออก………….ก่อนที่เราจะถูกกลืนกินและ นึกมันไม่ออกเลยไปตลอดชีวิต.

ปล.
สบายใจจัง เป็นเพราะผมได้ลบเวปและ บล็อกที่ไม่จำเป็นต่อชีวิตผมออกไปอย่างหมดจดแล้ว

ในที่สุด… 
วินาทีแห่งความผันแปร
ก็บรรจบกับอารมณ์ที่หยุดนิ่ง 
ในเมื่องานลวกๆ ไม่ใช่คำตอบของคนชั้นสูง
ฤดูกาลได้ผลัดเปลี่ยน ความเป็นธรรมชาติในตัวผมไปแล้ว 
โดยไม่เหลือแม้เค้าโครงเดิม 
กระทั้งบทกลอนก็คือร้อยแก้ว ที่นำมาต่อเรียงกัน มิใช่หรือ
ความต้องการ คืออะไร ไม่มีบทพิสูจน์ 
หากความหายนะ…คือความสูญเสีย
ผมคงมีสภาพไม่ต่างจากมัน ในตอนนี้
ภาระ…คือความยุ่งยากที่ผู้คนมักมองหา
และมักจักนำมันเข้ามาสู่ตัว โดยไม่ทันระแวดระวัง 
พานคิดไปว่ามันคือรากฐานสำคัญของความมั่นคง
ความมั่นคง? สำหรับคุณคงเป็นสิ่งที่เชื่อถือได้ ซึ่งมันมีคุณค่า 
แน่นอน ในเชิงวัฒนธรรมและ ประเพณีนิยม
คุณฝืนความคิดเหล่านี้ไม่ได้ 
 
ผมก็เช่นกัน 
แต่…
ผมไม่อยากเขียนอะไรที่ไม่ใช่ความคิดของผม
เพราะบางที ผมอาจจะไม่มีตัวตน

ร่างกาย 
ส่วนหนึ่งที่รู้สึกเจ็บปวดและ ชินชา
จากการเจอเรื่องราวซ้ำเดิม ประกอบกับ
ความไม่ไว้วางใจกัน มันค่อยๆ ทำลาย
ประสาทสัมผัสการรับรู้ ทั้งด้านร่างกาย และจิตใจ 
ให้ไม่เกิดความรู้สึกใดๆ แม้กระทั้งทุกข์ หรือ สุข
แม้กระทั่งยืน หรือ นอน 

เธอ

ยังอยู่ในตัวผม ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม